Anadolu sevgi birligi ziyaretçi defteri Ziyareti Defteri

[QUOTE=Hüseyin EKYCY]OKUYUN

Adam yeni kamyonuna bakmak için evinden çykty?ynda, üç ya?yndaki o?lunun gayet mutlu bir biçimde elindeki çekiçle kamyonunun kaportasyny mahvetti?ini görmü?.

Hemen o?lunun yanyna ko?mu? ve çocu?un
eline çekiçle vurmaya ba?lamy?.
Biraz sakinle?ince o?lunu hemen
hastaneye götürmü?.
Doktor, çocu?un kyrylan kemiklerini
kurtarmaya çaly?tyysa da elinden
bir ?ey gelmemi? ve çocu?un iki
elinin parmaklaryny kesmek
zorunda kalmy?. Çocuk ameliyattan
çykyp gözlerini açty?ynda, bandajly
ellerini fark etmi? ve gayet masum
bir ifadeyle, "Babacy?ym, kamyonuna
zarar verdi?im için çok üzgünüm."
demi? ve sonra babasyna ?u soruyu
sormu?: "Parmaklarym ne zaman
yeniden çykacak?"  Babasy eve
dönmü? ve hayatyna son vermi?...
Birisi masaya süt döktü?ünde
ya da bir bebe?in a?lady?yny
i?itti?inizde bu öyküyü hatyrlayyn.
Çok sevdi?iniz birine kar?y
sabrynyzy yitirdi?inizi anlady?ynyzda,
önce biraz dü?ünün.
Kamyonlar onarylabilir,
ama kyrylan kemikler
ve incinen duygular
hiçbir zaman
onarylamaz;
genellikle
ki?iyle
performansy
arasyndaki farky
göremeyiz. Ynsan hata
yapar. Hepimiz hata yaparyz. Fakat
öfkeyle ve dü?ünmeden yapylan ?eyler, insany sonsuza kadar rahatsyz eder. Harekete geçmeden önce durun ve dü?ünün. Sabyrly olun. Anlayy? gösterin ve sevin. 
[/QUOTE]